Τρίτη, 1 Ιουλίου 2008

Η έμπνευση του παρελθόντος




Ποιος είπε ότι οι φιλόλογοι δεν μπορούν να γίνουν ποιητές; Η Aislinn Melchior, Assistant Professor κλασικής φιλολογίας στο πανεπιστημίο Puget Sound, το οποίο βρίσκεται στις ακτές του Ειρηνικού (βλ. φωτογραφία), είναι σίγουρα και τα δύο. Το παρακάτω ποίημά της δημοσιεύτηκε αυτό το μήνα στο περιοδικό Amphora, το οποίο εκδίδεται από το American Philological Association. Αν και η ποίηση και οι κλασικές σπουδές έχουν δει και καλύτερες εποχές από τη σημερινή, στο Νέο Κόσμο όλο και αυξάνονται οι ένθερμοι οπαδοί των Ελληνικών και Λατινικών γραμμάτων.   

Kalypso

I am the end of song,
The anti-Muse,
Cessation of thought,
The reef that is woman.

Narrative is a ship
That sails by these benching sands.
My name veils the slow dearth of
   words,
The stuttering failure of Odysseus'
   voice,
Who came here draped in poetry
Like the briny weed that wraps
A shipwrecked corpse
When washed ashore.

He remembers some things 
   perhaps,
Enough to cry, and taste that salt.
It stirs some fond recollection
Of reefing the sails, and making
   fast
The linen, and the story he spun
   out of
That storm, about the black pall of
   the waves.

My name is Kalypso.
I conceal, and I cover,
More muffling than the glebes
  of Troy,
For to fall on this land, one falls
   alone.
There is no song here.
Just the empty foam of love
On the sanded shore, and
The stories steering far off
On the horizon.

Δεν υπάρχουν σχόλια: